Hoge lasten huishoudens vragen andere aanpak armoede in Gouda

In dit artikel:

Peter van der Zwan, raadslid voor Gouda Vitaal, legt uit waarom zijn fractie een motie van PRO en de SP over hulp bij zorgkosten voor inwoners met de laagste inkomens niet steunde. Gouda Vitaal is wel tegen het eigen risico in de zorg, maar vindt dat de gemeente daar niet over gaat en dat een extra gemeentelijke regeling slechts een tijdelijke oplossing biedt.

Volgens Van der Zwan is het Nederlandse stelsel van belastingen, toeslagen, heffingskortingen en gemeentelijke minimaregelingen te ingewikkeld geworden. Regelingen die afzonderlijk bedoeld zijn om armoede te bestrijden, kunnen gezamenlijk leiden tot hoge lasten voor huishoudens die net buiten de inkomensgrenzen vallen. Hij verwijst naar het Nibud, dat stelt dat 38 procent van de huishoudens moeite heeft om rond te komen.

Aan de hand van berekeningen voor alleenstaanden met verschillende inkomens laat Van der Zwan zien dat een hoger bruto inkomen niet automatisch veel meer bestedingsruimte oplevert. Tussen een jaarinkomen van 30.000 en 40.000 euro zou volgens zijn voorbeeld ruim 80 procent van de inkomensstijging verdwijnen door belastingen en het wegvallen van toeslagen. Daardoor blijft er maandelijks slechts ongeveer 130 euro extra over. Bij een inkomen van 22.000 euro kunnen minimaregelingen bovendien nog ruim 50 euro per maand opleveren, waardoor de verschillen verder worden versterkt.

Een vergelijkbaar effect ziet hij bij AOW-gerechtigden: een alleenstaande met een aanvullend pensioen houdt na woonlasten maar beperkt meer over dan iemand met alleen AOW. De resterende bedragen na huur en energie zijn bovendien geen vrij besteedbaar inkomen. Ook zorgverzekering, boodschappen, gemeentelijke belastingen, vervoer, verzekeringen, onverwachte zorgkosten en schulden moeten daarvan worden betaald.

Gouda Vitaal pleit daarom voor lagere lasten vanuit de overheid en gemeentelijk maatwerk in plaats van harde inkomensgrenzen. Financiële draagkracht hangt volgens Van der Zwan niet alleen af van het inkomen. De motie over zorgkosten vindt hij daarom een nieuwe pleister die het onderliggende probleem niet oplost.